[ExKH] Basic Mission : Felix & Luke

posted on 18 Aug 2013 17:52 by lynddoll in ExKH
มาา มาาาา มาอย่างว่องงงงง //ฮา
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ 
 
 
คอมมูเจ้าเก่าครองไปแล้วสามเอนทรี่รวด (เอ่อะ)
 
คราวนี้มาพร้อมอดีตของฝาเเฝดล่ะ ! เย่ 
 
(ไม่ได้ลำเอียงหรอก... เเต่รอไปก่อนนะซีธิลล์ //ซับ)
 
เเอร่ะ เวิ่นเว้อนานมากไม่ดี เข้าเรื่องเลยเถอะ !
 
==============================
 

[ExKH] Basic Mission :: Felix & Luke

 

“ลุค”

 

“...”

 

“ลุค...”

 

“...”

 

“ลุค.......”

 

“รู้แล้วน่า !” เจ้าของชื่อลุคดีดตัวผึงขึ้นมาจากเตียงนุ่มๆ อย่างอาลัยอาวรณ์ ตาสีแดงคล้ำตวัดมองเด็กหนุ่มผู้มีหน้าตาเหมือนกันไม่ผิดเพี้ยนอย่างโกรธๆ “ขอนอนต่ออีกซักนิดก็ไม่ได้...”

 

“นายนอนมาจะสามชั่วโมงแล้วลุค... เราต้องทำรายงานนี้ส่งคุณคิลนะ” เฟลิกซ์... พี่ชายฝาแฝดของลุคพูดเสียงดุๆ พร้อมยกกระดาษสีขาวโล่งโจ้งขึ้นโบกไปมา “เลิกนอนแล้วมาช่วยชั้นทำเร็วเข้า”

 

“ครับๆ.....” ลุคตอบรับเสียงยานคางแล้วค่อยๆ เคลื่อนตัวจากเตียงไปที่โต๊ะเขียนหนังสือพลางบ่นกระปอดกระแปด “ทำไมเราจะต้องมารำลึกความสุดซึ้งอย่างการได้คีย์เบลดมาด้วยล่ะเนี่ย...”

 

“บ่นอีกแล้วนะ” เฟลิกซ์ยื่นมือไปบีบจมูกน้องชายเบาๆ “ยังไงซะนายก็จำได้อยู่แล้วนี่ จริงมั้ย”

 

ลุคมองรอยยิ้มอ่อนๆ ของพี่ชายก่อนจะคว้าปากกาออกมาจากมืออีกคน “ฮึ.. แค่ทำให้เสร็จก็พอใช่มั้ยล่ะ !”

 

คนเป็นพี่ชายหัวเราะเบาๆ จนโดนน้องตวัดสายตามองค้อนๆ ก่อนที่ทั้งคู่ที่ดำดิ่งลงสู่ทะเลแห่งความทรงจำ..

 

***************************

 

[เมื่อสิบปีก่อน]

 

“ลุค... ลุค... รอด้วย ลุค !” เฟลิกซ์ร้องบอกน้องที่ชายที่เดินไปอย่างรวดเร็วจนเขาแทบเดินตามไปทัน “นายจะไปไหนน่ะ”

 

ลุคหันกลับมา แก้มขาวๆ นั่นพองขึ้นบ่งบอกอารมณ์ “ผมแค่จะออกมาซื้อของเอง..แม่ก็ไม่ให้ ! ผมเลยแอบแม่ออกมาซื้อของไง !”

 

“แต่นี่มันมืดแล้วนะลุค...”

 

“ที่นี่ก็มืดอยู่ตลอดเวลาไม่ใช่เหรอ” เพราะว่าที่นี่คือเมืองทราเวิร์ส... เมืองที่มีเพียงเวลากลางคืนเท่านั้น

 

“แต่มันไม่เหมือนกันนะ... คุณปู่เคยบอกไว้ไม่ใช่เหรอว่าจะมีฮาร์ทเลสน่ะ..”

 

“พี่ก็ไม่เคยเจอนี่นา คุณปู่อาจจะพูดขู่เราก็ได้นะ” ลุคตัวน้อยพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ทำเอาเฟลิกซ์ส่ายหัวไปมา “นายไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร... แต่ออกจากบ้านมาตอนนี้มันก็ไม่เหมาะจริงๆ นั่นแหละ…”

 

“เฟลิกซ์จะมาลากผมกลับบ้านเหรอ” มือน้อยๆ นั่นกอดอกแน่น ทำหน้าบึ้งแถมยังเชิดหน้าขึ้นอีก... ไปหัดจำท่าทางแบบนี้มาจากไหนกันนะ.... เฟลิกซ์ส่ายหน้าวืดอีกครั้ง “จะไปซื้อขนมใช่มั้ยล่ะ.. เดี๋ยวชั้นไปด้วยละกัน”

 

“...ไม่ได้จะไปซื้อขนมสักหน่อย” ลุคบุ้ยปากน้อยยๆ แต่ก็ยอมให้พี่ชายจับมือและเดินไปซื้อของด้วยกัน

 

***

“ได้ของครบแล้วใช่มั้ย” เฟลิกซ์มองของในมือลุคที่ท่าทางจะอารมณ์ดีขึ้นมากทีเดียว

 

“อื้ม รีบกลับกันเถอะ” ลุคเดินก้าวเร็วๆ ไปอย่างร่างเริงจนเขาต้องเร่งฝีเท้าตามไป แต่เผลออีกทีเขาก็เดินนำลุคมาเสียไกลแล้ว เฟลิกซ์รีบวิ่งย้อนหัวมุมกลับไปอย่างร้องรน

 

“ลุ....!!!!!!!”

 

เสียงร้องของเฟลิกซ์ขาดห้วงไป ดวงตาสีแดงคล้ำที่เบิกกว้างสะท้อนภาพฮาร์ทเลสตัวใหญ่ที่กำลังยืนค้ำอยู่หน้าด้านน้องชายของเขา ของที่ซื้อลุคกลับมาหล่นกระจายเต็มพื้นเกลื่อนกลาดไปหมด

 

“ลุค !!!!” เฟลิกซ์อ้าปากร้องอีกครั้ง จากมุมนี้เขามองไม่เห็นเลยว่าน้องชายเป้นอย่างไรบ้าง หัวใจในอกข้างซ้ายของเขาเต้นระรัวแบบไม่สามารถควบคุมได้ ภายในหัวขาวโพลนไปหมด เสียงรอบข้างกลายเป็นเสียงอื้ออึ้งไปหมด

 

...ตึกตัก...

 

ขาเล็กๆ นั่นก้าวไปด้านหน้าโดยไม่รู้ตัว

 

...ตึกตัก...

 

มือที่ช่วยลุคถือของอยู่ทิ้งลงข้างตัว ก่อนจะเหวี่ยงของบางอย่างออกไปกระแทกตัวฮาร์ทเลสตัวนั้น

 

...ตึกตัก...

 

ฮาร์ทเลสหันมา ดวงตาสีเหลืองทองของมันสะท้อนภาพของเขาแทน

 

...ตึกตัก...ตึกตัก....

 

ฮาร์ทเลสกระโจนเข้ามาหาเขา

 

“เฟลิกซ์ !!!!!!!!!!”

 

ราวกับตอบรับเสียงร้องของลุค มือข้างขวาของเขากระตุกวูบและเหวี่ยงแขนตวัดคีย์เบลดออกไป เฉือนร่างของฮาร์ทเลสนั่นให้ผ่าครึ่งและหายไป

 

“เฟลิกซ์...เฟลิกซ์...” ลุคพยายามลุกขึ้นมาหาเขา แต่แข้งขากลับสั่นระทวยจนไม่สามารถทรงตัวได้ ทันทีที่เห็นตาสีแดงคล้ำที่มีน้ำใสๆ เอ่อรื้นมองมาทางหาเขา เฟลิกซ์ก็เดินเข้าไปทรุดตัวนั่งด้านหน้า คีย์เบลดที่ถูกเรียกออกมาถูกโยนทิ้งไปอย่างไม่ใยดี และรวบน้องชายขี้แยเข้ามาซุกในอ้อมแขน

 

“ฮึก..เฟลิกซ์.... อึก....” ลุคสะอื้นฮัก กำเสื้อของเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ไม่ยอมให้เขาถอดอ้อมกอดออกไปเพื่อกลับบ้านด้วยซ้ำ เฟลิกซ์ลูบปลอบนานจนลุคหลับไปทั้งน้ำตา

 

“นายเนี่ยน้า....” เฟลิกซ์บ่นงึมงำเบาๆ เมื่อเห็นว่าน้องชายตัวดีพล็อยหลับไปซะแล้ว เขายื่นมือไปเกลี่ยน้ำตาให้อีกคนเบาๆ “แล้วชั้นจะบอกแม่ว่ายังไงล่ะเนี่ย.....”  หันไปมองคีย์เบลดนั่นแล้วก็ถอนหายใจเฮือก งานนี้ต้องโดนด่าเละแบบไม่ต้องสงสัย...

 

หลังจากที่เฟลิกซ์อุ้มลุคกลับบ้านไปพร้อมคีย์เบลด ทั้งคู่ (รวมลุคที่โดนปลุกขึ้นมา) ก็โดนพ่อกับแม่ซักฟอกซะเยิน โดนเฉพาะลุคที่โดนสั่งห้ามไม่ให้ออกจากบ้านไปสองอาทิตย์ ซึ่งเจ้าตัวก็ยอมรับบทลงโทษโดยดีไม่มีเถียงซักคำอย่างน่าประหลาด

 

ส่วนเรื่องคีย์เบลด...

 

“โฮ่โฮ่โฮ่ ปู่เป็นคนส่งมอบให้เองแหละหลานเอ๊ย ~” คุณปู่ของพวกเขาพูดอย่างอารมณ์ดีหลังจากที่หลานชายเข้ามาเอ่ยปากถาม “ไม่คิดเลยนะว่าหลานจะเอามันออกมาได้เร็วจนาดนี้ ~”

 

“ฮุฮุฮุ ย่าเองก็แปลกใจเหมือนกันล่ะหลานเอ๊ย ~ มาๆ มาเล่าให้ย่าฟังหน่อยซิว่าหลานเอามันออกมาได้ยังไง ~”

 

และเฟลิกซ์ก็โดนทั้งปู่และย่าซักฟอกอีกรอบนึง.. เขาถอนหายใจเฮือกออกมาหลังจากที่โดนปล่อยตัวออกมาแล้วแบบเหนื่อยๆ “เป็นวันที่ยาวนานจริงนะ.....”

 

เขาเปิดประตูเดินเข้าไปในห้องนอน แน่นอนว่าต้องเจอลุคนั่งกอดหมอนนั่งรออยู่บนเตียงจ้องมาทางเขาตาไม่กระพริบจนเขาหลุดขำ “มีอะไรเหรอลุค”

 

อีกผ่ายไม่ตอบ แต่ตบเตียงข้างๆ ตัวป๊าบๆ เป็นเชิงเรียก ซึ่งเขาก็ยอมเดินไปนั่งด้วยโดยดี

 

“ตกลงว่ามีอะไรฮึ ?”

 

“พี่..อืม.... เจ็บรึเปล่า ? มีแผลมั้ย....?” ถามไปมือสองข้างก็คลำไปตามตัว เขาเผลอหัวเราะออกมาอีกรอบขนโดนลุคมองค้อนใส่

 

“ไม่มีแผลหรอก ว่าแต่นายเถอะเป็นอะไรรึเปล่า”

 

“ไม่.. ไม่เป็นไร...” ลุคพูดอ้อมแอ้มก่อนจะม้วนตัวหนีเขาไปนอนหันหลังให้ “นายไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ! ร—รีบนอนได้แล้วน่า”

 

“โอเค.. โอเค” เขาพูดไปขำไปแล้วปิดไฟนอนโดยดี

 

ขณะที่กำลังเคลิ้มๆ จะหลับก็มีเสียงกระซิบแผ่วเบาแว่วมา

 

“วันนี้...ขอบคุณนะครับ... พี่ชาย...”

 

เฟลิกซ์แอบหัวเราะรื่นเริงในใจดังๆ ก่อนจะขยับแขนรวบตัวน้องชายที่ดิ้นขลุกขลักเข้ามากอดหมับ รู้สึกว่าเรื่องที่ผ่านมาก็คุ้มค่าแล้วกับค่าตอบแทนน่ารักๆ นี่

 

ลุคทำหน้างอใส่พี่ชายที่นอนกอดเขาแบบหัวเสีย... แค่ขอบคุณไม่ได้หมายความว่าจะให้นอนกอดด้วยสักหน่อย ! ก็แค่..ช่วยไม่ได้ที่เขาสู้แรงเฟลิกซ์ไม่ได้เท่านั้นเอง !

 

ลุคเอียงหน้ามองใบหน้าของฝาแฝดที่พล็อยหลับไปก็ยังมีรอยยิ้มจางๆ อยู่อย่างนึกหมั่นไส้น้อยๆ แล้วหวนนึกถึงเรื่องราวเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา

 

...เขารู้ดีว่าทำไมฮาร์ทเลสถึงเข้ามาหาเขา...

 

คุณปู่เคยเล่าให้ฟัง... เหล่าฮาร์ทเลส...ก็ตามชื่อของมัน คือผู้ที่ไม่มีหัวใจ และแน่นอนว่าสิ่งมีชีวิตย่อมต้องพยายามขวนขวายตามหาสิ่งที่ตนเองขาดหายไป.. ฮาร์ทเลสตามหา และช่วงชิงหัวใจของผู้คน

 

...ซึ่งคนที่ฮาร์ทเลสที่แย่งชิงหัวใจมาได้ง่ายที่สุด ก็คือผู้ที่จิตใจอ่อนแอ และใกล้จะจมหายไปกับความมืด…

 

ลุคถอนหายใจเบาๆ แตะมือพี่ชายที่เรียกคีย์เบลดออกมาได้... คีย์เบลดคือสัญลักษณ์ของความกล้าหาญ ใช่ ความกล้า..ที่เขายังไม่มี

 

เด็กชายถอนหายใจออกมาอีกครั้งด้วยความเหนื่อยล้า และหลับตาลงเข้าสู่ห้วงภวังค์

 

***************************

[วันต่อมา]

 

ลุคที่นอนอืดอยู่ที่โซฟาในบ้านมองออกไปที่สวนหลังบ้านแบบหน่ายๆตรงนั้นมีเฟลิกซ์กำลังยืนยิ้มเจื่อนให้ให้คุณปู่ที่กำลังพูดๆ อะไรบางอย่างเกี่ยวกับคีย์เบลด.. ดูเหมือนว่าปู่กำลังจะสอนวิชาเกี่ยวกับการใช้เจ้าคีย์เบลดนั่นให้เฟลิกซ์ ซึ่งแน่นอนว่าเขาที่เรียกคีย์เบลดออกมาไม่ได้ก็โดนกีดกัดออกมาโดยสมบูรณ์แบบ

 

เขาถอนหายใจแรงๆ แบบหงุดหงิด หงุดหงิดทั้งปู่ทั้งย่า ทั้งพ่อและแม่ หงุดหงิดเฟลิกซ์ แต่ที่สำคัญคือหงุดหงิด..ตัวเอง

 

“เป็นอะไรไปจ๊ะหลานรัก ~” ลุคเหลือบตาขึ้นมองคุณย่าที่เดินยิ้มเข้ามาลูบๆ หัวเขาอย่างรักใคร่และไต่ถามอย่างห่วงใย “โดนกักบริเวณจนเบื่อแล้วเหรอ ~”

 

“ก็ต้องเบื่อสิครับ..” ลุคเผลอถอนหายใจอีกจนคุณย่าขำออกมาเบาๆ

 

“ความจริงก็เหงาด้วยใช่มั้ยจ๊ะ”

 

“.......” ลุคไม่ตอบ แต่สะบัดหน้าหนีย่าตัวเองไป ซึ่งผู้อาวุโสก็ไม่ได้โกรธเคืองแต่อย่างใด

 

“ความจริงแล้วหลานเองก็...”

 

“ผมรู้” เขาสะบัดเสียงพูดแทรก “ย่าเองก็สืบทอดคีย์เบลดให้ผมใช่มั้ยล่ะ เต่ว่าผมน่ะมัน..!” ยิ่งพูดๆ ไปก็ยิ่งหงุดหงิดตัวเอง ลุคนั่งกอดอกทำหน้าบึ้งๆ แบบเอาแต่ใจ

 

“ที่แท้หลานก็รู้..” คุณย่าพูดยิ้มๆ “หลานรักของย่า.. หลานไม่ได้ไร้ความสามารถหรอกนะ.. เพียงแต่หลานอาจจะยังพยายามไม่มากพอ..”

 

“....”

 

“ย่าเชื่อว่าหลานต้องทำได้นะ” คุณย่ายิ้มให้อย่างใจดี ก่อนจะเดินออกไปที่สวนหลังบ้านเพื่อช่วยฝึกสอนเฟลิกซ์อีกแรง ทิ้งให้ลุคนั่งอยู่คนเดียว

 

“....ความกล้า.....งั้นเหรอ”

 

***************************

[3 สัปดาห์ผ่านไป]

 

“เฟลิกซ์เนี่ยน้า ~”

 

“หลานเนี่ยน้า ~”

 

“ “ไม่มีความสามารถเอาซะเล้ยย ~~~~~~~” ”

 

ลุคอุดหูตัวเองแบบหงุดหงิดหลังจากปู่กับย่าพากันประสานเสียงต่อว่าเฟลิกซ์ที่ไม่สามารถร่ายเวทย์มนตร์ออกมาได้

 

“ “กะอีแค่เวทย์ง่ายๆ ยังร่ายออกมาไม่ได้เล้ยย ~~~~~~~~~~~~” ”

 

“โธ่.... ก็ผมทำไม่ได้นี่นา...”

 

เฟลิกซ์โอดครวญเสียงดังแล้วทรุดตัวลงนั่งในสวนแบบเหนื่อยล้า ปู่กับย่าหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นดังนั้น

 

ลุคที่อารมณ์เสียง่ายอยู่แล้วเป็นทุนเดิมลุกพรวดขึ้นแล้วเดินกระแทกส้นออกจากบ้านไป “เดี๋ยวผมมา !”

 

เขาเดินออกมาสงบจิตสงบใจตัวเองที่สวนด้านนอกเมือง ลุคสะบัดมือตัวเองแรงๆ อย่างหงุดหงิดใจ แต่แน่นอนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น.. คีย์เบลดยังไม่ออกมา

 

“ทำไมล่ะ..!” ลุคขยี้ผมตัวเองแรงๆ “ทำไมถึงทำไมได้นะ...”

 

เด็กชายทรุดตัวนั่งลงกับพื้น รู้สึกไม่สบายใจเอามากๆ.. ปกติเฟลิกซ์ก็ทำตัวเป็นเด็กดีสุดๆ  หลังจากที่เฟลิกซ์เรียกคีย์เบลดออกมาได้คนในครอบครัวก็ดูจะรักใคร่เขามากขึ้น.. ซึ่งนั่นทำให้ลุครู้สึกแย่

 

...เพราะพวกเขาต่างกันมากเหมือนเกิน...

 

ถึงแม้ว่าใบหน้าจะเหมือนกัน แต่นิสัยกลับไม่เหมือนกันสักนิด เฟลิกซ์ทั้งเรียบร้อย อ่อนโยน และใจดี แล้วดูเขาสิ....

 

...ฝาแฝดมักจะถูกเปรียบเทียบเสมอ...

 

...เดิมทีก็เป็นคนๆ เดียวกัน แต่กลับแบ่งออกมาเป็นสอง...

 

...เขาเป็นส่วนเกินรึเปล่านะ...

 

ยิ่งคิดก็ยิ่งหดหู่ใจ เรื่องราวเหล่านี้เป็นสิ่งที่หลอกหลอนลุคมาตลอด 7 ปีที่เขาเกิดมา ด้วยจากสภาพแวดล้อมรอบข้างและเพื่อนๆ อีก... เขาไม่รู้ว่าเฟลิกซ์คิดยังไงกลับเรื่องนี้ แต่ว่ายังไงๆ เขาก็...

 

...ไม่ว่ายังไงๆ ก็อยากจะไล่ตามไปให้ได้....

 

...ไม่อยากจะถูกทิ้งไว้ด้านหลัง...

 

ลุคถอนหายใจออกมาเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

 

“กลับบ้านดีกว่า...”

 

นั่งอยู่แบบนี้ไม่ช่วยให้อะไรๆ ดีขึ้นสักนิด.. ลุคตัดสินใจลุกขึ้นยืนจะกลับบ้าน

 

“!!!!!”

 

แต่รู้สึกตัวอีกที พวกฮาร์ทเลสก็เข้ามาล้อมรอบเขาตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วก็ไม่รู้

 

ขาของเขาแข็งทื่อ ความกลัวเริ่มเข้ามาครอบงำจิตใจเหมือนกับก่อนหน้านี้ไม่มีผิด.. ตอนที่เฟลิกซ์เรียกคีย์เบลดออกมาได้

 

“เฟลิกซ์....”

 

แต่ว่าตอนนี้เฟลิกซ์ไม่อยู่ข้างๆ อีกแล้ว..

 

อยู่ตัวคนเดียว

 

“อึก.. ไม่ !” ลุควิ่งลอดผ่านตัวฮาร์ทเลสไป แต่ว่ากลับพลาดโดนแทงเข้าที่หน้าอก เลือดอุ่นๆ สาดกระเซ็นออกมาเป็นวงกว้างทำเอาลุคแทบเข่าอ่อน

 

แต่ถ้าล้มตรงนี้ก็คง...

 

“อึก...” ลุคหลับตากัดฟัน พยายามไม่แยแสต่อความเจ็บปวด แต่นั่นกลับทำได้ยากเหลือเกิน

 

..จะตายตรงนี้งั้นเหรอ...

 

“ไม่...”

 

จะไม่ยอมตายเด็ดขาด

 

“ลุค !”

 

“เฟลิกซ์...”

 

พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นเฟลิกซ์มองมาอย่างตกใจ ใบหน้าเดียวกันนั่นแดงเรื่อจากการวิ่งออกมาจากเขต 4 มาถึงที่นี่ เมื่อเห็นเขายังเรียกชื่อพี่ชายออกมาได้ อีกผ่านก็ทำหน้าโล่งใจออกมาน้อยๆ แล้วเรียกคีย์เบลดออกมาฟันฮาร์ทเลสรอบๆ ตัวจนหมด

 

“ลุค..ลุค.. ไม่เป็นไรใช่มั้ย” เฟลิกซ์ที่ฝ่าเข้ามาหาเข้าได้ถามอย่างลนลานเมื่อเห็นบาดแผลตรงหน้าอกของเขา

 

ลุคส่ายหน้าไปมา มืออีกข้างกดแผลตัวเองแน่น รู้สึกว่าฝ่ามือของเฟลิกซ์ที่แตะมาช่างร้อนระอุเหลือเกิน

 

 “นาย..ตัวเย็นมากเลย รีบกลับไปหาคุณย่า..” เฟลิกซ์พยายามพยุงตัวน้องชายขึ้น แต่ทว่าตัวเองก็มีบาดแผลอยู่มาก รวมกับรีบวิ่งมาจนเหนื่อยทำให้ไม่สามารถยันตัวลุกขึ้นได้อีก

 

“บ้าที่สุด !” เฟลิกซ์สบถออกมาแบบหงุดหงิดตัวเอง “C—Cure !” เฟลิกซ์ลองร่ายเวทมนตร์ดู แต่ว่าก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

“Cure ! Cure ! รักษาสิ !! บ้าที่สุด !!” เฟลิกซ์ทิ้งคีย์บลดแล้วช่วยเขาห้ามเลือดแทน “ทนหน่อยนะลุค... จนป่านนี้แล้วยังหัวเราะได้อีกนะ !”

 

ลุคหัวเราะเสียงแห้ง ไม่ง่ายเลยที่จะเห็นเฟลิกซ์ร้อนรนได้มากขนาดนี้... ไม่ง่ายเลยจริงๆ

 

..แต่ว่านั่นก็ทำให้เขาได้คำตอบกับเรื่องที่เขาสงสัยมานาน..

 

“เฟลิกซ์..”

 

“อ—อะไร เป็นะไรไป...” คนที่ถูกเรียกชื่อทำหน้าตากังวลสุดๆ

 

“...พี่รักชั้นมั้ย ?”

 

“ถามอะไรบ้าๆ ! ชั้นก็ต้องรักนายอยู่แล้วสิ !”

 

“ฮิ.. ดีใจจัง...” ลุคยิ้มออกมา

 

“เดี๋ยวชั้นจะพานายกลับบ้าน...”

 

“ไม่ต้องหรอก”

 

“หา ?”

 

ลุคที่คลี่ยิ้มกว้างแบบที่ทำไม่บ่อยนัก ส่ายหน้าน้อยๆ คลายมือตัวเองที่กดแผลที่หน้าอกตัวเองอยู่ออกมา แล้วใช้มือนึงจับมือพี่ชายไว้ “ดูนี่สิ..”

 

ลุคแบมือออก ทันใดนั้นเองก็มีแสงวาบขึ้นมา และในมือของเขาก็มีคีย์เบลด

 

“นาย....”

 

“พี่มอบความกล้าให้ชั้นล่ะ...” ลุคหัวเราะเบาๆ “Cure !”

 

แสงสีเขียวอ่อนโยนเรืองแสงวาบโอบล้อมตัวของทั้งคู่ บาดแผลบนตัวค่อยๆ จางหายไป

 

“...แผลนาย...” เฟลิกซ์ขมวดคิ้วแน่น ใช้ปลายนิ้วแตะบนหน้าอกที่มีรอยแผลเป็นของลุค “..มันไม่หาย...”

 

“ผมยังรักษาได้ไม่ดีพอมั้ง.. เดี๋ยวคงต้องไปขอให้ย่าช่วย” ลุคยิ้ม “หรือถ้าเป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน... เราจะได้มีส่วนที่ต่างกันไง”

 

“นั่นไม่เห็นจะดีตรงไหน..” เฟลิกซ์ส่ายหน้าเหนื่อยๆ ยันตัวเองลุกขึ้นแล้วดึงตัวน้องชายขึ้นตาม “กลับบ้านกันเถอะน้องชาย”

 

“อื้ม กลับบ้านกัน”

 

***************************

"เฮ้อ เขียนเสร็จสักที....." ลุคบ่นๆ ไปพลางสะบัดมือตัวเองไปมา

"เอาน่าๆ" เฟลิกซ์ปลอบน้องชายยิ้มๆ "จากนี้ไปคงไม่มีงานอะไรเเล้วล่ะ"

"อื้ม"

"เเต่ว่านะ.. ชั้นสงสัยอยู่เรื่องนึงล่ะ"

"อะไรเหรอ ?"

"ที่นายบแกว่าชั้นมอบความกล้าให้นายน่ะ" เฟลิกซ์ชี้ไปที่รายงานที่ทำเสร็จเรียบร้อยเเล้ว "ชั้นไปให้นายตอนไหนเหรอ ?"

เมื่อได้ยิน ลุคก็เงียบไปนิดหน่อย ก่อนจะยิ้มน้อยๆ "ทำไมพี่เพิ่งจะมาถามผมล่ะ"

"ก็เพิ่งนึกออกนี่นา.."

"อืมมม.. งั้นพี่ก็สงสัยไปก่อนละกัน !"

"อ้าว..."

"ก็เเหม" ลุคหัวเราะคิกคัก "เพิ่งมาถามเอาป่านนี้ผมก็น้อยใจเหมือนกันนา"

"ถามช้าก็ยังดีกว่าไม่ถามนะ... บอกหน่อยเถอะน่า"

"ไม่เอา ~ ฮะๆๆๆๆ"

"ลุค.."

"คิก... ไม่มีทางหรอก !"

==============================

จบล๊าว เเอร่ะ o<-<

รีบปั่นมิชชั่นที่มันเปลืองพลังงานจริงๆ........

เอาเป็นว่าถ้าสำนวนหรืออะไรเเปลกๆ ไปหน่อยก็ขออภัยนะก๊ะ ไม่ได้จับงานเขียนซะนานเลย...

เอาเป็นว่าจะช่วยสรุปให้ละกันนะ !

- คุณปู่ของฝาเเฝดสืบทอดคีย์เบลดให้เฟลิกซ์

- คุณย่าของฝาเเฝดสืบทอดคีย์เบลดให้ลุค

- เฟลิกซ์เรียกคีย์เบลดออกมาได้เพราะต้องการจะปกป้องน้องชาย

- ลุคมีความรู้สึกด้อยค่ากว่าพี่ชาย ทำให้คิดในเเง่ร้ายเเละเรียกให้ฮาร์ทเลสออกมาเเย่งชิงหัวใจถึงสองรอบ

- ครั้งที่สองลุคสามารถเรียกคีย์เบลดออกมาได้ เพราะว่าเฟลิกซ์ "รัก" เขา ลุคได้รับความกล้าหาญจากความคิดที่ว่าต้องมีชีวิตอยู่เพื่อเฟลิกซ์ เพราะว่าเฟลิกซ์ต้องการเขา

- จบสิจ๊ะ (เอ่อะ)

จบข่าาาา พบกันใหม่เอนทรี่หน้านะคะะะะ 

(ซีธิลล์อย่าตีเค้าน้าาา เเงงงงงงง)

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

คิล- ชั้นได้รับเอกสารเรียบร้อย ขอบใจที่รีบส่งงานกันนะ*ยิ้ม*
เฟลิกซ์ และ ลุค ได้รับคนละ: Paopu fruit 5 ea, 1500 munny
Mission clear: unlock universe01
---------------------------------------------
ต๊าฟR- ความรักพี่น้องงงงงง
ลินซังเขียนอ่านลื่นมากๆเลยค่ะ ชอบอ่านแล้วไม่ขัดเลย แล้วอ่านเก็ทมากๆ
ขอบคุณที่ส่งมิซชั่นจ้า

#4 By exKH on 2013-09-21 16:01

กรี๊ดดด ได้ส่วนต่างของแฝดแล้ววว แผลที่อกใต้เสื้อใช่ไหมมม แฮ่กๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ♥♥ #เดี๋ยวๆๆ....
....ทำไมผมอ่านขอใครที่เป็นแฝดแล้วมันชวนจิ้นทุกทีอ่ะกรี๊ดดด อีกแล้วอ่า o<--<
ทำไมท่านถึงมาลัดคิวทำแบบนี้ ระวังหัวแดงน้อยใจนะครับ 55555
ไงก็ไว้มาเล่นด้วยกันบ่อยๆ นะครับบ ♥♥

#3 By แตงโมบ๊อง on 2013-08-18 18:55

แหมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
ความรักของพี่น้องมันโดกิโดกิจริงๆน้า
นายนี่ก็บราค่อนได้ใจจริงๆนะลุค

#2 By Demine on 2013-08-18 18:45

เป็นมิตรภาพระหว่างพี่น้องที่งดงามมากค่ะ =.,= #หืม
ท่านปั่นมิชชั่นเร็วมาก ฮวื่ออออ พูดแป๊บๆ เสร็จแล้ว ;;A;;
อ่านสนุกดีค่ะ อ่านจบแล้วเข้าใจตรงกับที่สรุปให้เลย ฮาา เค้าว่าเขียนดีน้า

#1 By fukowindy on 2013-08-18 18:43