ExKH

[ExKH] Basic Mission : Xithyl

posted on 05 Sep 2013 20:09 by lynddoll in ExKH

ฮึบบบ > v <

 

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ !

 

 

เจ้าเก่าขาประจำาาา 

 

เเวะมาอัพลูกชายหัวเเดงหลังจากที่ดองมานาน... เเม่ขอโต๊ดดดด

 

==============================

 

[ExKH] Basic Mission : Xithyl

 

...เมื่อลืมตาขึ้นมา ก็พบแต่ความมืดมิด...

 

...ความร้อนที่สุมอยู่ในร่างกายก็ราวกับเป็นเพียงเปลือกนอกบางๆ ที่ซ้อนเร้นความจริงด้านในไว้…

 

...หน้าอกที่กลวงเปล่า ‘หัวใจ’ ที่สูญหายไป…

 

***************************

 

ท้องฟ้าวันนี้มืดสนิทราวกับมีคนเอาหมึกมาสาดเทไว้บนท้องฟ้า พระจันทร์กลมๆ สีเหลืองนวลสะท้อนใบหน้าของคนผมสีแดงสดที่ยังนั่งเหม่ออยู่บนหอนาฬิกาแบบไม่สนใจสิ่งรอบกาย

 

“นี่ ยังไม่กลับอีกรึไง” เสียงห้วนๆ ดังมาจากด้านหลังเรียกให้เด็กหนุ่มหลุดจากภวังค์ แล้วเหลียวหลังกลับไปมอง

 

เขาหรี่ตาเพ่งมองฝ่ายตรงข้าม.. เธอคือทริคซิค.. หมายเลข 8 ขององค์กรที่เขาสังกัดอยู่ เท่ากับว่ามีศักดิ์เป็นรู่นพี่และเพื่อนร่วมงานของเขา

 

“...เธอนี่เอง...” เมื่อเจอใบหน้าของคนรู้จัก ซีธิลล์ก็ปรับสีหน้าให้ผ่อนคลายลง “มาทำอะไรที่นี่ล่ะ ?”

 

“ฉันสิต้องถามนาย ดึกดื่นขนาดนี้ยังไม่กลับปราสาทอีกเหรอ” ผู้หญิงคนนั้นกอดอกเลิกคิ้วถาม “เป็นเด็กเป็นเล็กน่าจะกลับบ้านนอนไวๆ นะ”

 

ซีธิลล์ยกยิ้มขำบางๆ ยันตัวขึ้นเดินเข้าไปใกล้ “มารับรึไง... จะกลับเลยก็ได้นะ”

 

“ไม่ได้มารับซักหน่อย แค่เดินผ่านมาเท่านั้นเอง :D” ทริคซิคพูด แค่ถึงอย่างนั้นก็เดินตามเด็กหนุ่มผมแดงลงไปจากหอนาฬิกา

 

ทั้งคู่หามุมมืดบริเวณหอนาฬิกาเพื่อเปิดวาร์ปกลับสู่ปราสาท ขณะที่รอให้ทริกซิกเปิดประตูอยู่นั้น เด็กหนุ่มก็กวาดตามองรอบๆ แบบเบื่อๆ เขางยหน้าขึ้นมองบนฟ้า จากมุมที่ยืนอยู่นี่สามารถมองเห็นยอดหอนาฬิกาและดวงจันทร์กลมโตซ้อนทับกันพอดิบพอดี

 

...หอนาฬิกา...ที่ซ้อนทับกับพระจันทร์...? 

 

ขณะที่คิดทบทวนคำที่ฟังดูติดหูอยู่นั้น จู่ๆ หัวก็รู้สึกปวดจี๊ดขึ้นมาแบบไม่ทราบสาเหตุ ภาพหลายภาพและเสียงที่ไม่รู้จักประดังเข้ามาในหัวราวกับจุกก๊อกที่ถูกเปิดออก

 

‘นี่....’

 

เสียงหวานใสที่เหมือนกับจะคุ้นเคย

 

‘----------!!!!’

 

เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

 

---X I T H Y L---

 

ตัวอักษรที่ทองที่ถูกสับเปลี่ยนใหม่

 

‘คิก….’

 

เสียงหัวเราะขำขันแผ่วเบา  

 

ทิวทัศน์ที่มองจนรู้สึกเบื่อ 

 

ผมยาวสีบลอนด์ที่สะบัดพลิ้วตามแรงลม


 

‘...กริ๊ง...’

 

“เฮ้ !” 

 

เสียงที่แทรกเข้ามากลางคันนั้นทำให้เขาสะดุ้งตัว ความคิดทั้งหมดถูกหยุดชะงักเอาไว้

 

“จะมามั๊ย ?” ทริคซิคยืนขมวดคิ้ว ประตูถูกเปิดเรียบร้อยแล้ว ท่าทางเธอจะคิดว่าเขาเหม่อไป

 

“ไปสิ...” ซีธิลล์พยักหน้าหน้านิดๆ ก่อนเดินผ่านทริกซิคเข้าไปในวาร์ป และออกมาโผล่ที่ห้องรวมในปราสาท ทริคซิคเดินตามเขาออกมาด้วยท่าทางคลางแคลงใจ

 

“นายจะกลับห้องเลยรึเปล่า ?”

 

“อื้ม... คงจะแบบนั้น...”

 

“ถ้างั้นก็ไว้เจอกันนะ”

 

“...นี่”

 

“อะไร ?”

 

“ที่เคยถามไว้.... เมื่อก่อนน่ะ.... ท่าทางชั้นคงจะไม่ค่อยรู้จักกับผู้หญิงเยอะๆ จริงๆ ซะด้วยสิ”

 

“...???”

 

“แล้วเจอกันนะ”

 

ซีธิลล์โบกมือลาทริกซิคที่ยังคงดูมึนๆ กับคำพูดของเขาอยู่ แล้วเดินกลับห้องของตัวเองไป

ขณะที่เขาเปิดประตูเดินเข้าห้อง และกำลังจะปิดประตูนั้นเอง เขาก็รู้สึกร้อนขึ้นมาที่แก้มขวาวูบนึง

 

“...” ซีธิลล์ขมวดคิ้วแบบค่อนข้างสับสน ยกปลายนิ้วขึ้นไล้รอยที่เขาอุปมาว่าเป็นรอยสักรูปข้าวหลามตัดสามดอกเรียงกันแบบเหม่อๆ

 

“ฮิ...”

 

เขาหันหน้ากลับไปอย่างรวดเร็ว แต่กลับพบเพียงแต่ความว่างเปล่า มีเพียงพนังสีขาวเย็นเยียบ

 

“........”

 

หูฝาดอย่างนั้นเหรอ... ซีธิลล์ขมวดคิ้วแบบข้องใจ ก่อนจะเดินเข้าห้องไปแบบงงๆ และทิ้งตัวลงนอนเหม่อบนเตียง หลับตาทบทวนภาพแปลกๆ ที่ผุดขึ้นมาในหัว รวมทั้งเสียงหัวเราะประหลาดๆ เมื่อครู่ด้วย

 

สิ่งที่อยู่ในหัวเมื่อครู่ ภาพที่ดูจะคุ้นเคยที่สุดก็น่าจะเป็นตัวอักษรที่เรียงเป็นชื่อของเขา...

 

ทั้งหมดนั่น เหมือนกับว่าจะเป็นความทรงจำของเขา แต่ก็เหมือนกับจะไม่ใช่

 

เพราะว่าเขาไม่รู้สึกคุ้นเคยกับภาพเหล่านั้นเลยสักนิด

 

เด็กหนุ่มปรือตาขึ้นน้อยๆ ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียดให้กับความสับสนในหัวที่ยังไม่มีเหตุผลมาอธิบาย

 

และร่างกายที่กลวงเปล่านี้ ก็ยังคงเย็นชืดอยู่เช่นเดิม

 

==============================

 

ตัดจบไปแบบงงๆ (เอ่อะ)

 

อ่านเเล้วงงๆ ไม่ค่อยเข้าใจก็ไม่เป็นไรค่ะ เราเขียนเองยังงงเอง (.........)

 

คือเเบบ.. O13 มันก็ต้องลับๆ หน่อยใช่ป้ะะะะะ (เขียนไม่ออกก็บอก.. #ซีธิลล์ว๊อยซ์)

 

เเต่ไม่รู้ทำไมไปๆ มาๆ ดันมีสาวผมบลอนด์โผล่มาเเจม... 

 

รู้สึกว่าเขียนไม่ค่อยตรงกับหัวข้อเบสิคของ O13 ไงชอบกล... ขอโทษสต๊าฟล่วงหน้านะคะะะ ; v ; 

 

เเบบว่ามันไม่รู้จะเขียนยังไง เเง้ //โดนลูกตี

 

ขอบคุณป้าทริคซิคของอาร์ซัง @แตงโมบ๊อง ด้วยนะคะะะ > v < <3 ป้าน่ารว๊อกมากค่า มาเล่นด้วยกันบ่อยๆ นะคะ !

 

เอนทรี่ต่อไป เตรียมลุยมิชชั่นเเอตเเลนติก้าค่ะ ! \ ( O v O ) / 

edit @ 5 Sep 2013 20:49:06 by Lynd'Doll

[ExKH] Basic Mission : Felix & Luke

posted on 18 Aug 2013 17:52 by lynddoll in ExKH
มาา มาาาา มาอย่างว่องงงงง //ฮา
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ 
 
 
คอมมูเจ้าเก่าครองไปแล้วสามเอนทรี่รวด (เอ่อะ)
 
คราวนี้มาพร้อมอดีตของฝาเเฝดล่ะ ! เย่ 
 
(ไม่ได้ลำเอียงหรอก... เเต่รอไปก่อนนะซีธิลล์ //ซับ)
 
เเอร่ะ เวิ่นเว้อนานมากไม่ดี เข้าเรื่องเลยเถอะ !
 
==============================
 

[ExKH] Basic Mission :: Felix & Luke

 

“ลุค”

 

“...”

 

“ลุค...”

 

“...”

 

“ลุค.......”

 

“รู้แล้วน่า !” เจ้าของชื่อลุคดีดตัวผึงขึ้นมาจากเตียงนุ่มๆ อย่างอาลัยอาวรณ์ ตาสีแดงคล้ำตวัดมองเด็กหนุ่มผู้มีหน้าตาเหมือนกันไม่ผิดเพี้ยนอย่างโกรธๆ “ขอนอนต่ออีกซักนิดก็ไม่ได้...”

 

“นายนอนมาจะสามชั่วโมงแล้วลุค... เราต้องทำรายงานนี้ส่งคุณคิลนะ” เฟลิกซ์... พี่ชายฝาแฝดของลุคพูดเสียงดุๆ พร้อมยกกระดาษสีขาวโล่งโจ้งขึ้นโบกไปมา “เลิกนอนแล้วมาช่วยชั้นทำเร็วเข้า”

 

“ครับๆ.....” ลุคตอบรับเสียงยานคางแล้วค่อยๆ เคลื่อนตัวจากเตียงไปที่โต๊ะเขียนหนังสือพลางบ่นกระปอดกระแปด “ทำไมเราจะต้องมารำลึกความสุดซึ้งอย่างการได้คีย์เบลดมาด้วยล่ะเนี่ย...”

 

“บ่นอีกแล้วนะ” เฟลิกซ์ยื่นมือไปบีบจมูกน้องชายเบาๆ “ยังไงซะนายก็จำได้อยู่แล้วนี่ จริงมั้ย”

 

ลุคมองรอยยิ้มอ่อนๆ ของพี่ชายก่อนจะคว้าปากกาออกมาจากมืออีกคน “ฮึ.. แค่ทำให้เสร็จก็พอใช่มั้ยล่ะ !”

 

คนเป็นพี่ชายหัวเราะเบาๆ จนโดนน้องตวัดสายตามองค้อนๆ ก่อนที่ทั้งคู่ที่ดำดิ่งลงสู่ทะเลแห่งความทรงจำ..

 

***************************

 

[เมื่อสิบปีก่อน]

 

“ลุค... ลุค... รอด้วย ลุค !” เฟลิกซ์ร้องบอกน้องที่ชายที่เดินไปอย่างรวดเร็วจนเขาแทบเดินตามไปทัน “นายจะไปไหนน่ะ”

 

ลุคหันกลับมา แก้มขาวๆ นั่นพองขึ้นบ่งบอกอารมณ์ “ผมแค่จะออกมาซื้อของเอง..แม่ก็ไม่ให้ ! ผมเลยแอบแม่ออกมาซื้อของไง !”

 

“แต่นี่มันมืดแล้วนะลุค...”

 

“ที่นี่ก็มืดอยู่ตลอดเวลาไม่ใช่เหรอ” เพราะว่าที่นี่คือเมืองทราเวิร์ส... เมืองที่มีเพียงเวลากลางคืนเท่านั้น

 

“แต่มันไม่เหมือนกันนะ... คุณปู่เคยบอกไว้ไม่ใช่เหรอว่าจะมีฮาร์ทเลสน่ะ..”

 

“พี่ก็ไม่เคยเจอนี่นา คุณปู่อาจจะพูดขู่เราก็ได้นะ” ลุคตัวน้อยพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ทำเอาเฟลิกซ์ส่ายหัวไปมา “นายไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร... แต่ออกจากบ้านมาตอนนี้มันก็ไม่เหมาะจริงๆ นั่นแหละ…”

 

“เฟลิกซ์จะมาลากผมกลับบ้านเหรอ” มือน้อยๆ นั่นกอดอกแน่น ทำหน้าบึ้งแถมยังเชิดหน้าขึ้นอีก... ไปหัดจำท่าทางแบบนี้มาจากไหนกันนะ.... เฟลิกซ์ส่ายหน้าวืดอีกครั้ง “จะไปซื้อขนมใช่มั้ยล่ะ.. เดี๋ยวชั้นไปด้วยละกัน”

 

“...ไม่ได้จะไปซื้อขนมสักหน่อย” ลุคบุ้ยปากน้อยยๆ แต่ก็ยอมให้พี่ชายจับมือและเดินไปซื้อของด้วยกัน

 

***

“ได้ของครบแล้วใช่มั้ย” เฟลิกซ์มองของในมือลุคที่ท่าทางจะอารมณ์ดีขึ้นมากทีเดียว

 

“อื้ม รีบกลับกันเถอะ” ลุคเดินก้าวเร็วๆ ไปอย่างร่างเริงจนเขาต้องเร่งฝีเท้าตามไป แต่เผลออีกทีเขาก็เดินนำลุคมาเสียไกลแล้ว เฟลิกซ์รีบวิ่งย้อนหัวมุมกลับไปอย่างร้องรน

 

“ลุ....!!!!!!!”

 

เสียงร้องของเฟลิกซ์ขาดห้วงไป ดวงตาสีแดงคล้ำที่เบิกกว้างสะท้อนภาพฮาร์ทเลสตัวใหญ่ที่กำลังยืนค้ำอยู่หน้าด้านน้องชายของเขา ของที่ซื้อลุคกลับมาหล่นกระจายเต็มพื้นเกลื่อนกลาดไปหมด

 

“ลุค !!!!” เฟลิกซ์อ้าปากร้องอีกครั้ง จากมุมนี้เขามองไม่เห็นเลยว่าน้องชายเป้นอย่างไรบ้าง หัวใจในอกข้างซ้ายของเขาเต้นระรัวแบบไม่สามารถควบคุมได้ ภายในหัวขาวโพลนไปหมด เสียงรอบข้างกลายเป็นเสียงอื้ออึ้งไปหมด

 

...ตึกตัก...

 

ขาเล็กๆ นั่นก้าวไปด้านหน้าโดยไม่รู้ตัว

 

...ตึกตัก...

 

มือที่ช่วยลุคถือของอยู่ทิ้งลงข้างตัว ก่อนจะเหวี่ยงของบางอย่างออกไปกระแทกตัวฮาร์ทเลสตัวนั้น

 

...ตึกตัก...

 

ฮาร์ทเลสหันมา ดวงตาสีเหลืองทองของมันสะท้อนภาพของเขาแทน

 

...ตึกตัก...ตึกตัก....

 

ฮาร์ทเลสกระโจนเข้ามาหาเขา

 

“เฟลิกซ์ !!!!!!!!!!”

 

ราวกับตอบรับเสียงร้องของลุค มือข้างขวาของเขากระตุกวูบและเหวี่ยงแขนตวัดคีย์เบลดออกไป เฉือนร่างของฮาร์ทเลสนั่นให้ผ่าครึ่งและหายไป

 

“เฟลิกซ์...เฟลิกซ์...” ลุคพยายามลุกขึ้นมาหาเขา แต่แข้งขากลับสั่นระทวยจนไม่สามารถทรงตัวได้ ทันทีที่เห็นตาสีแดงคล้ำที่มีน้ำใสๆ เอ่อรื้นมองมาทางหาเขา เฟลิกซ์ก็เดินเข้าไปทรุดตัวนั่งด้านหน้า คีย์เบลดที่ถูกเรียกออกมาถูกโยนทิ้งไปอย่างไม่ใยดี และรวบน้องชายขี้แยเข้ามาซุกในอ้อมแขน

 

“ฮึก..เฟลิกซ์.... อึก....” ลุคสะอื้นฮัก กำเสื้อของเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ไม่ยอมให้เขาถอดอ้อมกอดออกไปเพื่อกลับบ้านด้วยซ้ำ เฟลิกซ์ลูบปลอบนานจนลุคหลับไปทั้งน้ำตา

 

“นายเนี่ยน้า....” เฟลิกซ์บ่นงึมงำเบาๆ เมื่อเห็นว่าน้องชายตัวดีพล็อยหลับไปซะแล้ว เขายื่นมือไปเกลี่ยน้ำตาให้อีกคนเบาๆ “แล้วชั้นจะบอกแม่ว่ายังไงล่ะเนี่ย.....”  หันไปมองคีย์เบลดนั่นแล้วก็ถอนหายใจเฮือก งานนี้ต้องโดนด่าเละแบบไม่ต้องสงสัย...

 

หลังจากที่เฟลิกซ์อุ้มลุคกลับบ้านไปพร้อมคีย์เบลด ทั้งคู่ (รวมลุคที่โดนปลุกขึ้นมา) ก็โดนพ่อกับแม่ซักฟอกซะเยิน โดนเฉพาะลุคที่โดนสั่งห้ามไม่ให้ออกจากบ้านไปสองอาทิตย์ ซึ่งเจ้าตัวก็ยอมรับบทลงโทษโดยดีไม่มีเถียงซักคำอย่างน่าประหลาด

 

ส่วนเรื่องคีย์เบลด...

 

“โฮ่โฮ่โฮ่ ปู่เป็นคนส่งมอบให้เองแหละหลานเอ๊ย ~” คุณปู่ของพวกเขาพูดอย่างอารมณ์ดีหลังจากที่หลานชายเข้ามาเอ่ยปากถาม “ไม่คิดเลยนะว่าหลานจะเอามันออกมาได้เร็วจนาดนี้ ~”

 

“ฮุฮุฮุ ย่าเองก็แปลกใจเหมือนกันล่ะหลานเอ๊ย ~ มาๆ มาเล่าให้ย่าฟังหน่อยซิว่าหลานเอามันออกมาได้ยังไง ~”

 

และเฟลิกซ์ก็โดนทั้งปู่และย่าซักฟอกอีกรอบนึง.. เขาถอนหายใจเฮือกออกมาหลังจากที่โดนปล่อยตัวออกมาแล้วแบบเหนื่อยๆ “เป็นวันที่ยาวนานจริงนะ.....”

 

เขาเปิดประตูเดินเข้าไปในห้องนอน